Muzeum Archeologiczne w Biskupinie to jedno z najważniejszych stanowisk archeologicznych w Polsce, położone na Pojezierzu Gnieźnieńskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Osada ta została odkryta w 1933 roku, gdy prace melioracyjne obniżyły poziom wody w Jeziorze Biskupińskim, odsłaniając pozostałości starożytnych umocnień. O znalezisku poinformowano profesora Józefa Kostrzewskiego z Uniwersytetu Poznańskiego, który w 1934 roku rozpoczął badania archeologiczne, kontynuowane aż do wybuchu II wojny światowej. W czasie okupacji niemieckiej prace wykopaliskowe prowadzili archeolodzy niemieccy, jednak po wojnie polscy badacze wznowili eksplorację osady, która trwała do 1974 roku.

     Osada w Biskupinie pochodzi z kręgu kultury łużyckiej, której okres trwania przypada na środkową epokę brązu i wczesną epokę żelaza. Na podstawie badań ustalono, że większość użytego do budowy drewna pochodzi z około 748 roku p.n.e. Osada, założona na podmokłej wyspie, była otoczona masywnymi wałami, a w jej obrębie znajdowało się około 106 domów. Gród ten stanowi przykład myśli protourbanistycznej i mógł zamieszkiwać nawet tysiąc osób. Osada przetrwała około 150 lat, po czym została opuszczona z powodu podniesienia się poziomu wód.

     Po wojnie Biskupin stał się symbolem polskiej archeologii i przykładem nowoczesnych metod badawczych. Na jego terenie powstały liczne rekonstrukcje wałów, bram i domostw, a samo miejsce zostało uznane w 1994 roku za pomnik historii Polski. Co roku we wrześniu odbywa się tutaj festyn archeologiczny, prezentujący eksperymenty i odtwórstwo historyczne. Biskupin jest także miejscem konserwacji drewna mokrego oraz ważnym ośrodkiem archeologii eksperymentalnej.